35-солагии Истиқлоли давлатӣ – рамзи сарбаландӣ ва пойдории миллати тоҷик.

Истиқлолияти давлатӣ барои ҳар як миллат неъмати бебаҳо ва рамзи асосии ҳастии он ба шумор меравад. Барои халқи тоҷик, ки дорои таърихи куҳан ва фарҳанги ғанӣ мебошад, истиқлолият на танҳо як воқеаи сиёсӣ, балки эҳёи давлатдории миллӣ ва худшиносии таърихист. Дар таърихи навини Тоҷикистон санаи 9 сентябри соли 1991 ҳамчун рӯзи тақдирсоз сабт гардидааст, зеро маҳз дар ҳамин рӯз Ҷумҳурии Тоҷикистон соҳибистиқлол эълон гардид.
Истиқлолият барои миллати тоҷик ба осонӣ ба даст наомадааст. Он ормони ҳазорсолаи ниёгон буд, ки дар давраҳои гуногуни таърих барои озодӣ ва соҳибдавлатӣ мубориза бурдаанд. Бо ба даст омадани истиқлолият имконият фароҳам омад, ки миллат роҳи рушди мустақили худро интихоб намояд ва арзишҳои миллиро эҳё кунад.
Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ — Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар яке аз суханрониҳои худ таъкид намудаанд:
«Истиқлолият барои мо рамзи олии Ватан, нишонаи озодӣ ва кафили зиндагии шоистаи мардум мебошад.»
Дар солҳои аввали истиқлолият Ҷумҳурии Тоҷикистон ба мушкилоти ҷиддӣ рӯ ба рӯ гардид. Ҷанги шаҳрвандӣ кишварро ба вартаи буҳрони амиқ кашид. Ин давра барои миллат як имтиҳони сахти таърихӣ буд. Аммо иродаи қавии мардум ва талошҳои пайвастаи роҳбарияти кишвар боис гардид, ки сулҳу субот барқарор шавад. Имзои Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ оғози марҳилаи нави рушди давлат гардид.
Чунон ки Пешвои миллат таъкид мекунанд:
«Ваҳдати миллӣ ва сулҳу субот пояи устувори давлатдорӣ ва шарти асосии пешрафти ҷомеа мебошанд.»
Дар тӯли 35 соли истиқлолият Тоҷикистон ба дастовардҳои назаррас ноил гардид. Дар соҳаи иқтисод ислоҳоти ҷиддӣ гузаронида шуда, заминаҳои иқтисоди бозаргонӣ ташаккул ёфтанд. Сохтмони нерӯгоҳҳои барқи обӣ, роҳҳои байналмилалӣ, нақбҳо ва пулҳо ба рушди инфрасохтор мусоидат намуданд. Аз ҷумла, татбиқи лоиҳаҳои бузург ба монанди нерӯгоҳи барқи обии Роғун барои таъмини истиқлолияти энергетикии кишвар аҳамияти муҳим дорад.
Дар соҳаи маориф низ тағйироти куллӣ ба амал омад. Сохтмони муассисаҳои таълимӣ, ҷорӣ намудани технологияҳои муосир ва таваҷҷуҳ ба сатҳи донишомӯзии ҷавонон нишон медиҳад, ки давлат ба ояндаи худ аҳамияти ҷиддӣ медиҳад. Зеро ҷавонон нерӯи пешбарандаи ҷомеа мебошанд.
Эмомалӣ Раҳмон дар ин бора чунин гуфтаанд: «Ҷавонон ояндаи миллат ва идомадиҳандаи роҳи созандаи давлат мебошанд.». Соҳаи тандурустӣ низ дар солҳои истиқлолият ба марҳилаи нави рушд ворид гардид. Бунёди беморхонаҳо, марказҳои тиббӣ ва ҷорӣ намудани таҷҳизоти муосир имконият фароҳам овард, ки сатҳи хизматрасонии тиббӣ беҳтар гардад. Ин ҳама барои таъмини саломатии аҳолӣ ва баланд бардоштани сифати зиндагии мардум равона шудааст.
Дар баробари ин, фарҳанг ва ҳифзи мероси миллӣ яке аз самтҳои муҳими сиёсати давлатӣ гардид. Эҳёи анъанаҳо, рушди санъат ва арҷгузорӣ ба арзишҳои миллӣ боис гардид, ки худшиносии миллӣ тақвият ёбад. Ҷашнҳои миллӣ ва байналмилалӣ, аз ҷумла Наврӯз, ба сатҳи ҷаҳонӣ баромада, Тоҷикистонро ҳамчун кишвари дорои фарҳанги ғанӣ муаррифӣ намуданд.
Пешвои миллат таъкид мекунанд:
«Фарҳанг ҳастии миллат аст ва бе фарҳанг миллат вуҷуд дошта наметавонад.»
Истиқлолият ба Тоҷикистон имкон дод, ки дар арсаи байналмилалӣ мавқеи худро пайдо намояд. Кишвар узви созмонҳои бонуфузи ҷаҳонӣ гардида, бо давлатҳои гуногун ҳамкориҳои судмандро ба роҳ мондааст. Сиёсати хориҷии сулҳҷӯёна ва ҳамкории созанда обрӯи байналмилалии Тоҷикистонро боло бурдааст.
Бо вуҷуди дастовардҳои зиёд, вазифаҳои муҳиме низ пешорӯи ҷомеа қарор доранд. Таъмини рушди устувор, баланд бардоштани сатҳи зиндагии мардум, мубориза бо хатарҳои муосир ва тарбияи насли солим аз ҷумлаи ин вазифаҳо мебошанд. Барои расидан ба ин ҳадафҳо ҳамкории тамоми қишрҳои ҷомеа зарур аст.
Дар ин замина Эмомалӣ Раҳмон чунин иброз доштаанд:
«Ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон бояд худро масъули тақдири Ватан донад.»
Таҷлили 35-солагии истиқлолияти давлатӣ фурсати муносибест, ки ҳар яки мо ба дастовардҳои худ назар андохта, аз гузашта сабақ бигирем ва барои оянда нақшаҳои нав тарҳрезӣ намоем. Истиқлолият моро водор месозад, ки бо ҳисси баланди ватандӯстӣ ва масъулият барои ободии Ватан талош намоем.
Имрӯз Тоҷикистон дар роҳи рушди устувор қарор дошта, бо қадамҳои устувор ба сӯи ояндаи дурахшон ҳаракат мекунад. Ҳар як дастоварде, ки имрӯз дорем, самараи истиқлолият аст. Аз ин рӯ, ҳифз ва таҳкими он вазифаи муқаддаси ҳар як шаҳрванди кишвар мебошад.
Хулоса, истиқлолияти давлатӣ сарчашмаи ҳамаи пешрафтҳо ва асоси ҳастии давлат аст. Таҷлили 35-солагии он на танҳо ҷашни давлатӣ, балки ҷашни ҳар як фарди ватандӯст мебошад. Бигзор Тоҷикистон ҳамеша ободу шукуфон бошад ва парчами истиқлолият бар сари он абадан парафшон монад.